Bijna 27 weken zwanger en de eerste ziekenhuisopname is een feit!

Bijna 27 weken zwanger en de eerste ziekenhuisopname is een feit!

Van gezellig uit eten met mijn moeder (als cadeau voor mijn verjaardag) naar een pijnlijke rit richting het ziekenhuis slechts drie uur later. Waar we de dag zo goed hadden afgesloten met een lekker etentje had ik niet gedacht drie uur later in het ziekenhuis te liggen, een beetje een domper was het dus wel! Het begon met veel last hebben van harde buiken en weeën, bij het naar de toilet gaan zag ik dat ik wat bloed had verloren (een klein beetje maar gelukkig..) en daarna begonnen de krampen in mijn buik en rug ineens toe te nemen. Na dit een uur te hebben weg gezucht toch besloten de dienstdoende verloskundige maar te bellen want het werd toch wel ineens erg pijnlijk, deze was nog bij een bevalling dus moesten we even wachten tot ze ons terug zou bellen. In de tussentijd werd de pijn bijna ondraaglijk en nadat ze ons had terug gebeld mochten we meteen richting het MST in Enschede gaan rijden, wel moesten we nog even wachten op mijn vader die op onze andere drie kinderen zou passen – zij lagen inmiddels al te slapen en kregen gelukkig nergens wat van mee. Na een rit van een half uur, een hoop wegopbrekingen en zelfs nog de verkeerde parkeergarage te zijn ingereden kwamen we dan eindelijk bij de afdeling Verloskunde waar mijn eigen verloskundige al stond te wachten. Meteen werden we naar een kamer apart gebracht en begon het onderzoeken waar de pijn vandaan kon komen, voor bevallen was het met 26.5 weken nog te vroeg dus hoe kwam ik ineens aan zoveel pijn?

Er werd een echo gemaakt en ons kindje werd van top tot teen erg goed nagekeken, gelukkig deed zij het prima in mijn buik en lag daar het probleem niet. Met de echo konden ze wel zien dat ik een overvolle blaas had (hoe dan, ik was net nog geweest?) en keken ze daarom ook meteen even naar mijn nieren. Deze bleken licht vergroot en ze konden ook zien dat ik een nierontsteking had – daarop werd er meteen urine afgenomen, bloed geprikt en kreeg ik een infuus aangelegd met de mededeling dat ik moest blijven. Aanvallen van nierstuwing was waar ik last van had was wat ze vertelden, iets wat mij vrij onbekend in de oren klonk maar de pijn schijnt dus te vergelijken te zijn met het hebben van nierstenen en nierkolieken – oké, auch!

Helaas werd het dus niet terug naar mijn kindjes maar een nachtje in het ziekenhuis tot de volgende dag alle uitslagen binnen zouden zijn, wat een vette domper na zo’n gezellig etentje met mijn moeder. Ik kreeg een kamer toegewezen en inmiddels was het al 00:10 uur in de nacht, slapen was nog niet zo gemakkelijk met die vreselijke pijn en de weeën die ik kreeg juist weer door die aanvallen van nierstuwing. Uiteindelijk ben ik rond een uur of 02:00 in slaap gevallen en heb ik toch nog een schamele drie en een half kunnen slapen, beter iets dan niets!

De volgende ochtend was ik al vroeg wakker, want tja honger.. maar op het ontbijt moest ik zeker nog wachten tot een uur of 08:00. De arts zou daarna haar rondes gaan lopen tot een uur of 12:00 en je raad het vast al, ik was de laatste in de rij die aan de beurt was dus dat kon nog wel een tijdje duren. Helemaal aan het einde kwam ze eindelijk mijn kant op om te vertellen dat mijn bloed gelukkig goed was, in mijn urine waren licht verhoogde waardes van leukocyten (leuko-wattes?) te vinden dus moest ik wederom urine inleveren en deze moet zelfs 10 dagen op kweek staan! Omdat de rest er verder goed uitzag mocht ik gelukkig toch naar huis, ik mag het eerst proberen met paracetamol bij nierstuwing aanvallen en mocht dit niet werken dan moest ik opnieuw contact opnemen en zouden ze mijn een middel (Buscopan) voorschijven dat sterker is en misschien meer mijn pijn zou kunnen onderdrukken tijdens zo’n aanval.

En dan komen natuurlijk de goedbedoelde tips van rustig aandoen en niet teveel moeten willen doen, klinkt leuk maar ik heb drie kinderen onder de 4.5 jaar rondlopen waarvan er één naar school gaat en de ander naar zijn peuterspeelzaal zou moeten. Iets met geen rijbewijs hebben en dus elke dag zeker 4 tot 6 keer 20 minuten moeten lopen – in mijn omgeving hier geen mensen die een deel van de zorg over zouden kunnen nemen dus moeten we het toch zelf doen. We blijven positief en hopen er maar het beste van, gelukkig gaat het met het kleine meisje in mijn buik prima en dat is voor mij het belangrijkste!